لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

این آزمایش به منظور بررسی اثر جایگزینی دانه کامل سویای برشته شده با کنجاله سویا بر عملکرد و برخی فراسنجه های خونی جوجه های گوشتی انجام شد. 192 قطعه جوجه خروس یکروزه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی به چهار تیمار و چهار تکرار تقسیم شدند. دانه سویا در دمای 130 درجه سانتیگراد به مدت 30 دقیقه برشته و از سن 42-15 روزگی در چهار سطح صفر، 25، 50 و 75 درصد جایگزین کنجاله سویا شد. جیره ها دارای پروتئین خام و انرژی قابل متابولیسم تقریباً یکسان بودند. در 42 روزگی یک قطعه جوجه از هر تکرار خونگیری و ذبح شد. نتایج نشان داد با افزایش سویای برشته شده، افزایش وزن و خوراک مصرفی در دوره رشد کاهش یافت. در دوره پایانی در سطح 75 درصد، میانگین افزایش وزن، وزن بدن و خوراک مصرفی بطورمعنی داری پایین تر از سایر سطوح بود. ضریب تبدیل غذایی در دوره رشد تحت تأثیر تیمارها قرار نگرفت ولی در دوره پایانی تیمار شاهد ضریب تبدیل بهتری نسبت به سایر تیمارها داشت. با افزایش سویای برشته شده، وزن کبد و چربی حفره شکمی افزایش یافت و اختلاف آن در تیمار 75 درصد نسبت به سایر تیمارها معنی دار بود. غلظت کلسترول و HDL سرم در تیمار شاهد نسبت به سایر تیمارها بطور معنی داری کمتر بود. غلظت آسپارتات ترانس آمیناز سرم (AST) در تیمار 75درصد بطور معنی داری کمتر از سایر تیمارها بود و کراتین فسفو کیناز (CPK) در تیمار شاهد بطور معنی داری کمتر از سایر تیمارها بود. نتایج این آزمایش نشان داد که جایگزینی 50 درصد از کنجاله سویای جیره با دانه کامل سویای برشته شده از سن 15روزگی تأثیر منفی بر عملکرد جوجه های گوشتی نداشته و HDL خون آنها را افزایش می دهد.

این آزمایش به منظور بررسی اثر مدت زمان اعمال فرآیند حرارتی خشک روی دانه کامل سویا و و سطوح مختلف مصرف در مقایسه با جیره ای بر اساس مقدار معادل کنجاله سویا و روغن بر عملکرد جوجه های گوشتی نر انجام شد. برای انجام آزمایش از 432 قطعه جوجه خروس گوشتی سویه راس 308 در قالب 9 تیمار با تکرار 4 استفاده شد که در هر تکرار 12 قطعه جوجه خروس به طور تصادفی قرار داده شدند. دوره آزمایش از سن 21 تا 42 روزگی بود. در این تحقیق از آزمایش فاکتوریل با طرح پایه کاملا تصادفی استفاده شد و جوجه ها با 4 نوع دانه سویا )دانه خام، دانه 20 دقیقه فرآیند شده، دانه 40 دقیقه فرآیند شده و دانه 60 دقیقه فرآیند شده( در دو سطح مصرف )20 درصد و 47 درصد( تغذیه شدند و با جوجه های تغذیه شده از تیمار شاهد )جیره ای بر پایه مقدار معادل از کنجاله سویا و روغن( مورد مقایسه قرار گرفتند. فرآیند حرارتی در آون های معمولی آزمایشگاه، در دمای 150 درجه سانتی گراد و در زمان های مذکور اعمال گردید. نتایج نشان داد که اعمال فرآیند حرارتی تاثیر معنی داری بر وزن بدن جوجه ها، مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذایی در سن 42 روزگی داشت (P<0.05). همچنین مشاهده شد که سطح مصرف 20 درصد دانه در مقایسه با سطح مصرف 47 درصد نتایج بهتری را در پارامترهای فوق نشان داد و عملکردی مشابه گروه شاهد ایجاد نمود. همچنین مصرف دانه خام افزایش معنی داری در اندازه لوزالمعده جوجه ها در مقایسه با دانه های فرآیند شده و گروه شاهد نشان داد (P<0.05). درصد چربی محوطه شکمی نیز در جوجه های تغذیه شده از جیره های آزمایشی تفاوت معنی داری نشان نداد (P>0.05). در مجموع بهترین نتایج عملکرد در نتیجه مصرف جیوه حاوی 20 درصد دانه سویای 60 دقیقه فرآیند شده به دست آمد که شبیه عملکرد ایجاد شده توسط گروه شاهد بود.

در این پژوهش برخی از ویژگی های فیزیکومکانیکی شامل خواص هندسی (طول، عرض، ضخامت، قطر میانگین هندسی، قطرمیانگین حسابی، سطح و ضریب کرویت) خواص ثقلی (چگالی توده و چگالی واقعی) و خواص اصطکاکی (زاویه ی پایداری تخلیه، زاویه ی پایداری پر کردن و ضریب اصطکاک ایستایی) سه رقم دانه ی سویا (گرگان 3، ویلیامز و سحر) مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد تاثیر رقم بر خصوصیات هندسی، ثقلی (به استثنای چگالی واقعی) و اصطکاکی معنی دار بوده است. بیش ترین و کم ترین ضریب کرویت به رقم سحر به میزان 88.8 درصد و رقم گرگان 3 به میزان 86.00 درصد تعلق داشت. دامنه ی چگالی توده ی ارقام مورد بررسی بین 732.372  - 720.000 کیلو گرم بر متر مکعب و دامنه ی چگالی واقعی بین 1278.03 – 1182.000 کیلوگرم بر متر مکعب قرار داشت. نتایج حاصل حاکی از آن بود که تاثیر رقم روی چگالی توده، معنی دار بوده و در مورد چگالی واقعی از لحاظ آماری اختلاف معنی داری وجود نداشت. ضریب اصطکاک ایستایی برای چوب بین0.49  -0.41  به دست آمد که بیش ترین و کم ترین مقدار به ترتیب مربوط به رقم های سحر و ویلیامز بود.

تاثیر افزودن آرد کامل سویا و همچنین شرایط مختلف اکستروژن بر روی ویژگی های میکروبی اسپاگتی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که اگرچه تعداد پرگنه های میکروارگانیسم ها در برخی از تیمارها از حد مجاز بیشتر است، اما بین شمارش میکروبی و افزودن آرد سویا یا شرایط تولید رابطه ای پیدا نشد. بنابراین به نظر می رسد علت بالابودن آلودگی به دلیل استفاده از مواد اولیه با فلور میکروبی بالا، خشک کردن به روش سنتی، آلودگی بعد از فرآوری، رطوبت زیاد محصول نهایی و استفاده از مواد بسته بندی نامناسب است. با این حال مقدار رطوبت تیمارها در بین اجزاء فرمول، تاثیر تعیین کننده ای در تعداد میکروارگانیسم ها داشت. همچنین اثر متقابل بین درجه حرارت آب سیرکوله، سرعت چرخش مارپیچ اکسترودر و فرمولاسیون باعث افزایش شمارش میکروارگانیسم ها شد.

در این پژوهش نقش دانه بندی آرد سویا و اسیدیته چسب حاصل از آرد سویا بر چسبندگی چسب حاصل از آن مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور ذرات آرد سویا در سه سطح با اندازه های مش 60، 100 و 140 الک شدند. برای دست یابی به اسیدیته های گوناگون چسب سویا از هیدروکسید سدیم و اسید سولفوریک استفاده گردید. نتایج نشان دادند که دانه بندی ذرات آرد سویا بر مقاومت برشی تخته لایه موثر است. با کوچک تر شدن اندازه ذرات آرد سویا، مقاومت برشی نیز افزایش یافت. به نحوی که تخته لایه های ساخته شده با چسب سویا با ذرات آرد اندازه مش 140 نسبت به نمونه های دیگر از مقاومت برشی بالاتری برخوردار بودند. همچنین افزایش اسیدیته چسب آرد سویا با هیدروکسید سدیم سبب افزایش مقاومت برشی تخته لایه ها گردید. تخته لایه های ساخته شده با چسب سویا در مقایسه با تخته های ساخته شده با چسب اوره فرم آلدهید، از مقاومت برشی کمتری برخوردار بودند، ولی در مقایسه با استاندارد  EN-314مورد تایید قرار گرفتند.

مقدمه: گرچه مطالعات مختلفی مزایای مصرف سویا را نشان داده اند، اما هیچ مطالعه ای این اثرات را در بیماران مبتلا به سندرم متابولیک مورد بررسی قرار نداده است. هدف از این بررسی تعیین اثر جایگزینی دانه کامل سویا و پروتئین فرآوری شده سویا در رژیم غذایی بر اجزای سندرم متابولیک، چربی های خون، لیپوپروتئین ها، مقاومت به انسولین و کنترل قند خون در زنان یائسه مبتلا به سندرم متابولیک بود. روش ها: این مطالعه تجربی، تصادفی و متقاطع روی 42 زن یائسه مبتلا به سندرم متابولیک انجام شد. سندرم متابولیک طبق راهنمای ATP III تعریف شد. تمامی بیماران در سه دوره غذایی شرکت کردند: رژیم غذایی کنترل، رژیم غذایی پروتئین سویا و رژیم غذایی حاوی دانه کامل سویا. رژیم غذایی مربوط به راهکارهای غذایی برای توقف پرفشاری خون(DASH: Dietary Approaches to Stop Hypertension) در هر سه دوره استفاده شد. در دوره مصرف پروتئین سویا و دانه کامل سویا، پروتئین سویا و دانه کامل سویا جایگزین یک واحد گوشت قرمز شدند.یافته هـا: سطح سرمی کلسترول تام پس از مصرف دانه کامل سویا به طور معنی داری در مقایسه با دوره کنترل (P<0.01) و دوره مصرف پروتئین فرآوری شده سویا کاهش یافت (P<0.01). چنین تفاوت هایی در مورد انسولین ناشتا P<0.01) در مقایسه با هر دو گروه کنترل و پروتئین فرآوری شده سویا)، P<0.01) HOMA-IR در مقایسه با هر دو گروه کنترل و پروتئین فرآوری شده سویا)، قند خون ناشتا P<0.01) در مقایسه با هر دو گروه کنترل و پروتئین فرآوری شده سویا) و P<0.01) LDL-C در مقایسه با گروه کنترل و P<0.05 در مقایسه با پروتئین فرآوری شده سویا) نیز مشاهده گردید. مصرف دانه کامل سویا و پروتئین فراوری شده سویا منجر به کاهش میزان Apo B100 در مقایسه با گروه کنترل (P<0.01) گردید. نتیجه گیری: مصرف کوتاه مدت دانه کامل سویا مقاومت به انسولین را کاهش داد و کنترل قند خون و پروفایل کلسترول را در زنان مبتلا به سندرم متابولیک بعد از دوران یائسگی بهبود بخشید .

استفاده از فراورده های سویا در ترکیب بستنی منجر به تولید محصولی با خواص تغذیه ای و سلامت-بخش منحصر به فرد و همچنین کاهش قیمت تمام شده بستنی می شود. در این تحقیق اثر جایگزینی ماده خشک بدون چربی بستنی با آرد کامل سویا بر خواص رئولوژیک و پارامترهای جریان در بستنی سخت مورد بررسی قرار گرفت. مخلوط بستنی با ترکیب 10 درصد چربی، 12 درصد ماده جامد بدون چربی، 18 درصد شکر، 0.4 درصد پایدارکننده و 0.1 درصد وانیل به عنوان طعم دهنده تهیه شد. مقدار مورد نیاز از هرکدام از مواد اولیه برای جایگزینی 45، 55، 65 و 75 درصد از ماده خشک بدون چربی با آرد سویا توسط روش جبری محاسبه شده و نمونه های مخلوط بستنی به همراه نمونه شاهد (فاقد آرد سویا) پس از 24 ساعت رساندن در دمای 4 oc مورد آزمونهای رئولوژیک قرار گرفتند. بر اساس نتایج به دست آمده همه نمونه ها دارای رفتار شل شونده با برش بوده و ویسکوزیته ظاهری با افزایش درجه برش کاهش یافت. افزایش درصد جایگزینی آرد سویا باعث کاهش شاخص رفتار جریان و در نتیجه افزایش رفتار رقیق شوندگی با برش نمونه ها به طور معناداری گردید. شاخص قوام و ویسکوزیته ظاهری نمونه ها نیز با افزایش میزان آرد سویا در ترکیب بستنی افزایش یافته که این افزایش از 65 تا 75 درصد مشهودتر بود.

در این پژوهش از آرد کامل سویا در فرمولاسیون خامه صبحانه با 30 درصد چربی استفاده شد و کاربرد سطوح مختلف آرد سویا از 5 درصد تا 22.5 درصد و آب از 15 در صد تا 37.5 درصد در دو نوع خامه فرموله شده با 55 و 70 درصد خامه صبحانه مورد ارزیابی قرار گرفت. اثر فرمولاسیون بر خواص فیزیکوشیمیایی شامل ویسکوزیته، سینرسیس، اسیدیته، PH و خواص حسی شامل طعم و مزه، بدنه و بافت، رنگ و ظاهر و پذیرش کلی و همچنین بر راندمان اقتصادی ارزیابی شد. نتایج این تحقیق نشان داد که فرمولاسیون خامه به طور معنی داری بر تمامی خواص فیزیکوشیمیایی و حسی خامه و همچنین راندمان اقتصادی آن اثر گذاشت. نمونه E با ویسکوزیته 4.86 Pa.S، سینرسیس 21 درصد و رطوبت 65.8 درصد از نظر خصوصیات فیزیکوشیمیایی کمترین اختلاف را با شاهد داشت و نمونه C نسبت به سایر خامه های فرموله شده، امتیازات بدنه و بافت و پذیرش کلی بالایی را کسب کرد.